Verkeersboete

Ze klinken hetzelfde en dat zijn ze niet. Inzien is: waar is die brief gebleven — staat hij in mijn Berichtenbox? Bekijken is: wat staat er op mijn naam open, en met welk zaaknummer? Checken is: klopt dit bericht überhaupt, of probeert iemand mij op te lichten?

Voor de eerste twee heb je de overheid zelf nodig. Deze site kan je boete niet opzoeken, niet betalen en niet in termijnen laten zetten. Er is geen open koppeling waarmee een site als deze iets over jouw zaak kan opvragen, en wij doen niet alsof die er wel is. Verderop op deze pagina staan de drie routes waar het wél kan, met een link erbij en een label dat zegt dat je onze site verlaat.

De derde vraag — is dit echt? — is de enige van de drie waarmee we je hier verder kunnen helpen. Die staat hieronder.

Betalen doe je bij het CJIB, met het nummer dat op de beschikking staat. De sanctie en de administratiekosten worden samen in rekening gebracht (art. 11a lid 1 BAHV 1994), maar het blijven twee bedragen — dat wordt belangrijk zodra er een verhoging op komt.

Kun je het bedrag niet in één keer missen, dan bestaat er een wettelijke mogelijkheid tot uitstel van betaling of betaling in termijnen. Die staat in art. 23 lid 2 WAHV en kent een ondergrens: de sanctie moet ten minste € 225,00 bedragen. Voor wie ten tijde van de gedraging nog geen zestien jaar oud was, noemt dezelfde bepaling een eigen drempel van € 112,50.

Let op wat daar staat, en vooral op wat er niet staat. Het artikel zegt dat de minister uitstel of termijnen kán toestaan — het is een bevoegdheid, geen recht dat ontstaat doordat je erom vraagt. Het verzoek doe je bij het CJIB. Deze site kan dat niet voor je regelen en heeft er geen invloed op.

Nepboetes bestaan, en ze zijn beter geworden. Een e-mail met een logo, een QR-code, een betaalverzoek in een app, een sms met een link en een termijn van een paar minuten — het is een bekende truc, en juist iemand die net écht te hard heeft gereden trapt er sneller in.

Er is één harde structurele controle die je zelf kunt doen. Een administratieve sanctie onder de WAHV wordt bekendgemaakt door toezending van de beschikking (art. 4 lid 2 WAHV). Er hoort dus een beschikking te zijn: een document met een gedraging, een datum, een plaats, een feitcode en een bedrag. Ontbreekt dat allemaal en is er alleen een link, dan heb je geen beschikking gezien maar een bericht dat er een zou zijn.

Bij een flitsboete wil bijna iedereen eerst de foto zien: wie zat er achter het stuur, welk voertuig was het, wat is er precies vastgelegd. Dat verzoek hoort thuis bij de instantie die de beschikking heeft gestuurd. Deze site heeft geen foto, kan er geen opvragen, en heeft in het geraadpleegde corpus geen bepaling aangetroffen die dit inzagerecht regelt — dus schrijven we er ook geen regel over op die er misschien niet zo staat.

Wat we wél kunnen zeggen: het beeldmateriaal hoort bij het dossier van jouw zaak, en de weg ernaartoe loopt via het CJIB en het Openbaar Ministerie, met het zaaknummer van je beschikking in de hand. Stel je beroep in, dan gaan de op de zaak betrekking hebbende stukken mee naar de rechtbank (art. 11 lid 1 WAHV).

De tweede veelgestelde vraag is hoe lang het duurt voordat de brief komt. Ook daar geeft de wet een structuur en geen belofte: art. 4 lid 2 WAHV bindt de bekendmaking aan een termijn na de gedraging, aan een aparte termijn wanneer je via de kentekenhouder moet worden bereikt, en aan een uiterste grens waarna het niet meer kan. Die getallen publiceert deze site niet, want ze zitten niet in haar gegevens. Het artikel noemt ze wel.

De WAHV kent een vaste volgorde, en elke stap staat in een eigen artikel. Ze lopen automatisch: er hoeft niemand een besluit te nemen om ze in gang te zetten.

Is de bestuurder niet meteen vastgesteld — het normale geval bij een flitspaal — dan legt art. 5 WAHV de sanctie op aan degene op wiens naam het kenteken ten tijde van de gedraging in het kentekenregister stond. Dat is geen oordeel over wie er reed; het wijst aan wie de beschikking krijgt. Daarom komt een boete bij de leasemaatschappij, de werkgever of de verhuurder terecht en niet bij de bestuurder.

Voor een aanhangwagen werkt het dezelfde kant op: de sanctie gaat naar de kentekenhouder van het trekkende motorrijtuig, en pas als dat kenteken niet is vastgesteld verschuift het naar de aanhangwagen of naar de eigenaar of houder (art. 5a en 5b WAHV).

Art. 8 WAHV geeft de kentekenhouder drie uitwegen, en de officier van justitie vernietigt de beschikking als er één van slaagt: aannemelijk maken dat een ander het voertuig tegen zijn wil gebruikte en dat hij dat redelijkerwijs niet kon voorkomen; een schriftelijke, bedrijfsmatig aangegane huurovereenkomst overleggen waaruit blijkt wie ten tijde van de gedraging de huurder was, met een looptijd binnen de termijn die het artikel zelf noemt; of een vrijwaringsbewijs dan wel een verklaring dat het voertuig buiten zijn wil niet meer in zijn macht was.

Belangrijk voor de bestuurder die denkt dat hij er dan onderuit is: het artikel voorziet erin dat de sanctie na zo’n vernietiging alsnog aan de juiste persoon wordt opgelegd, binnen een termijn na de gedraging die art. 8 noemt. De boete verdwijnt dus niet, hij verhuist.