Verkeersboete aanvechten

Beroep tegen een beschikking dien je in bij de officier van justitie. Ben je het met die beslissing niet eens, dan kun je naar de kantonrechter. Daarna is er nog hoger beroep bij het gerechtshof, maar niet in elke zaak.

Let op waar het beroepschrift voor de kantonrechter naartoe gaat: art. 9 lid 1 WAHV bepaalt uitdrukkelijk dat het wordt ingediend bij de officier van justitie die op het administratief beroep heeft beslist — niet bij de rechtbank. Wie het bij de rechtbank op de bus doet, verliest tijd in een procedure waarin tijd de scherpste voorwaarde is.

De twee betalingen die in dit traject voorkomen zijn níet hetzelfde ding, en ze horen bij verschillende routes. Zekerheidstelling is een bedrag dat je vooraf stort. Griffierecht is een recht dat je aan de rechtspraak verschuldigd bent. Ze samenvoegen tot «de kosten van een beroep» maakt beide onherkenbaar.

De termijn om beroep in te stellen staat op je beschikking, en die is leidend. Deze site drukt het aantal weken niet af: die termijn komt uit de Algemene wet bestuursrecht en niet uit de gegevens waarop deze site draait, en een termijn uit het hoofd overschrijven is precies de fout die je hier niet wilt maken.

Wat we wél kunnen uitleggen, is hoe de klok loopt. De termijn begint met ingang van de dag ná die waarop het besluit op de voorgeschreven wijze is bekendgemaakt (art. 6:8 lid 1 Awb) — dus niet op de datum van de gedraging, en niet op de dag dat jij de envelop openmaakte. Je beroepschrift is op tijd als het vóór het einde van de termijn is ontvangen. Verstuur je per post, dan telt het als tijdig ingediend wanneer het vóór het einde van de termijn ter post is bezorgd én het binnen de extra ruimte van art. 6:9 lid 2 Awb daarna binnenkomt.

Ben je te laat, dan is de zaak niet per definitie voorbij. Art. 6:11 Awb bepaalt dat niet-ontvankelijkverklaring achterwege blijft als redelijkerwijs niet kan worden geoordeeld dat je in verzuim bent geweest. Dat is een uitzondering die je moet onderbouwen, geen tweede kans die je krijgt door erom te vragen.

Een beroep dat ergens over gaat, gaat over de vaststelling. Klopt het kenteken, en stond het ten tijde van de gedraging op jouw naam? Kloppen datum, tijdstip en plaats? Is de gedraging op de beschikking de gedraging die is vastgesteld? Is er gemeten zoals is voorgeschreven, en is de meetcorrectie toegepast? Is de beschikking binnen de termijnen van art. 4 lid 2 WAHV bekendgemaakt? En geldt een van de drie gronden van art. 8 WAHV, waarop de officier van justitie de beschikking vernietigt als een ander reed?

Wat structureel weinig kans maakt, is een betoog over de hoogte. De Bijlage bepaalt de geldsom per gedraging (art. 2 lid 1 WAHV), en de officier van justitie kan die niet naar eigen inzicht verlagen omdat jij het te veel vindt. Een argument dat alleen over het bedrag gaat, richt zich dus op het onderdeel met de minste ruimte.

Dat geldt ook voor de bekende argumenten uit de omgeving: dat anderen ook te hard reden, dat je haast had, dat je het bord niet zag zonder dat er iets over de plaatsing of de zichtbaarheid bij komt. Dat is geen moreel oordeel over jouw verhaal — het is een opmerking over welk onderdeel van de beschikking zo’n argument raakt.

Voor de gewone route is het eerlijke antwoord: de WAHV verbindt aan het beroep bij de officier van justitie geen recht dat je moet betalen. Art. 36 lid 1 WAHV bevat een gesloten lijst van rechtsmiddelen waarvoor onder deze wet wél griffierecht verschuldigd is: art. 26 lid 3 (verzetschrift) · art. 26a (beroepschrift) · art. 27 lid 6 (verzetschrift). Het beroep bij de officier van justitie en het hoger beroep van art. 14 staan daar niet bij.

Dat betekent niet dat er nooit geld op tafel komt. Ga je door naar de kantonrechter en bedraagt de sanctie € 225,00 of meer, dan moet er zekerheid worden gesteld voor € 225,00 plus de administratiekosten. Dat is geen extra boete maar een storting die je beroep ontvankelijk maakt. Blijft de sanctie na een onherroepelijke beslissing in stand, dan wordt zij op die zekerheid verhaald (art. 21 lid 2 WAHV); vervalt de sanctie, dan vervalt de verplichting.

En dan zijn er de kosten die je zelf kiest. Een advocaat of jurist inschakelen mag, hoeft niet, en is een afweging over jouw zaak en jouw geld. Deze site verkoopt geen rechtsbijstand, verwijst niet door tegen betaling, en heeft er geen belang bij welke kant je op gaat.

Beide heten hoger beroep en beide gaan naar het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, maar ze horen bij verschillende delen van de wet. Ze door elkaar halen levert de verkeerde voorwaarde bij de verkeerde stap op, en dat is hier duur.

Art. 14 WAHV zit in het hoofdstuk over het beroep tegen de sanctie. Het richt zich tegen de beslissing van de kantonrechter over de sanctie zelf, en staat alleen open als de opgelegde sanctie méér bedraagt dan € 110,00. Het artikel noemt geen zekerheidstelling en geen griffierecht.

Art. 26a WAHV zit in het hoofdstuk over de inning. Het richt zich tegen de beschikking van de kantonrechter op een verzet, en dat verzet gaat over de tenuitvoerlegging van een dwangbevel (art. 26 lid 3) — dus over de invordering, niet meer over de vraag of de sanctie terecht is. Daar geldt een zwaardere ingang: het beroep is pas ontvankelijk na zekerheidstelling van het nog verschuldigde bedrag én van al de kosten — geen vast bedrag en geen plafond — en er is griffierecht verschuldigd.

Er is nog een tweede plek waar toevallig gelijke bedragen tot verwarring leiden. Art. 11 lid 2 (zekerheidstelling) en art. 23 lid 2 (uitstel van betaling en termijnen) noemen allebei € 225,00, en voor wie ten tijde van de gedraging nog geen zestien was komt in beide bepalingen € 112,50 voor. Ze regelen iets anders en verwijzen niet naar elkaar — en alleen art. 23 lid 2 schrijft dat lagere bedrag zelf uit, terwijl art. 11 lid 2 het bij «de helft» laat.